جنگ ایران و آمریکا، دولت‌ها را به بازنگری در سیاست‌های اقتصادی واداشته است؛ از افزایش تولید داخلی انرژی و توسعه نیروگاه‌های هسته‌ای و تجدیدپذیر در اروپا تا اصلاح بازار برق و آماده‌سازی منابع حمایتی برای کشورهای آسیب‌پذیر. تجربه این بحران نشان می‌دهد دولت‌ها دیگر تنها به دنبال مهار تورم ناشی از افزایش قیمت انرژی نیستند، بلکه تلاش می‌کنند وابستگی به مسیرهای آسیب‌پذیر تأمین، زنجیره‌های غذایی و انرژی و سایر نقاط شکننده اقتصاد خود را کاهش دهند.

کاهش منابع آب، فشار بر کشاورزی، افزایش هزینه‌های زیرساختی و تشدید نابرابری می‌تواند به یکی از چالش‌های اصلی توسعه در دهه‌های آینده تبدیل شود. یک مطالعه جدید با بررسی شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی-اقتصادی ایران نشان می‌دهد اگرچه وضعیت کشور در دو دهه گذشته بهبود یافته، اما مسیر آینده بیش از هر چیز به انتخاب مدل توسعه وابسته است؛ مسیری که می‌تواند میان رشد مبتنی بر سوخت‌های فسیلی و توسعه پایدار تفاوتی جدی ایجاد کند.