بحران آب در ایران از مرز یک چالش اقلیمی یا فنی عبور کرده و به مسئله‌ای ساختاری در نظام حکمرانی منابع طبیعی تبدیل شده است. محمدولی سامانی در یادداشتی با تأکید بر ضرورت یک دوره گذار چندساله، استدلال می‌کند که بدون اصلاح حکمرانی آب، مدیریت تقاضا، بازتعریف الگوی توسعه و انطباق فعالیت‌های اقتصادی با ظرفیت اکولوژیک حوضه‌های آبریز، دستیابی به پایداری منابع آب امکان‌پذیر نخواهد بود.