اعلام زمان اخذ مالیات بر سوداگری
هشدار «خشکسالی هیدرولوژیک»تهران در آستانه بحران عمیق آب؛ زنگ خطر برای شرق و شمالشرق پایتخت
به گزارش بازارگون، بحران آب در استان تهران وارد مرحلهای تازه و پیچیده شده؛ مرحلهای که کارشناسان از آن با عنوان «خشکسالی هیدرولوژیک» یاد میکنند. در این وضعیت، کاهش منابع زیرزمینی به حدی رسیده که حتی بارشهای شدید و کوتاهمدت نیز نمیتواند تعادل آبی منطقه را احیا کند.
شرق و شمالشرق تهران، بهویژه مناطقی مانند لواسانات، پردیس، رودهن و دماوند، اکنون بیش از سایر مناطق درگیر افت شدید منابع آب زیرزمینی هستند؛ بحرانی که حاصل همزمان چند عامل از جمله خشکسالی طولانی، رشد جمعیت، ویلاسازی گسترده و برداشت بیرویه از سفرههای زیرزمینی است.
نابودی ذخیره برفی ارتفاعات تهران
کارشناسان معتقدند یکی از مهمترین دلایل تشدید بحران آب، از بین رفتن ذخایر برفی ارتفاعات تهران طی سالهای اخیر است.
برف ارتفاعات البرز همواره نقش «بانک آب تابستانی» سدهای تهران را ایفا میکرد، اما تداوم چند سال گرما و خشکسالی باعث شده حجم این ذخایر به شکل قابل توجهی کاهش پیدا کند.
کاهش برف به معنای افت جریان پایدار رودخانههایی مانند کرج، جاجرود و لار است؛ رودخانههایی که بخش مهمی از تامین آب تهران به آنها وابسته است.
بارش هست، اما آبخوانها احیا نمیشوند
با وجود وقوع برخی بارشهای مقطعی در سال آبی جاری، کارشناسان میگویند این بارندگیها تاثیر جدی بر احیای منابع زیرزمینی نداشتهاند.
به دلیل کوهستانی بودن مناطق شرق تهران و سرعت بالای خروج روانآبها، بخش عمده بارشها پیش از نفوذ به آبخوانها از منطقه خارج میشود و فرصت کافی برای تغذیه سفرههای زیرزمینی ایجاد نمیشود.
این مسئله نشان میدهد بحران فعلی تنها به کاهش بارندگی محدود نیست، بلکه ساختار منابع آبی منطقه وارد مرحله فرسایش عمیق شده است.
ویلاسازی و فشار جمعیتی؛ عامل تشدید بحران
گسترش ساختوسازهای تفریحی و رشد سریع جمعیت در مناطق خوشآبوهوای شرق تهران، فشار بر منابع آب زیرزمینی را چند برابر کرده است.
افزایش مصرف آب در ویلاها، حفر چاههای متعدد و توسعه نامتوازن شهری، باعث شده تعادل طبیعی آبخوانهای منطقه بهتدریج از بین برود.
کارشناسان هشدار میدهند ادامه این روند میتواند در آینده علاوه بر بحران آب، خطر فرونشست زمین و آسیبهای زیستمحیطی گستردهتری را نیز به همراه داشته باشد.
تهران وارد دوره کمآبی مزمن میشود؟
تحلیلگران حوزه آب معتقدند تهران بهتدریج در حال ورود به دورهای از کمآبی مزمن است؛ وضعیتی که در آن حتی سالهای پربارش نیز لزوما به معنای بازگشت شرایط پایدار نخواهد بود.
در چنین شرایطی، مدیریت مصرف، کنترل توسعه شهری، جلوگیری از برداشت بیرویه و بازنگری در الگوی توسعه مناطق اطراف تهران، به یکی از مهمترین چالشهای مدیریتی کشور تبدیل شده است.
